Misschien bent u een vaste gast? Een
vertegenwoordiger, een sporter, een stapper, een boodschapper, een
bestuurder, een… vul maar in! De vaste gast, die ik niets hoef te
vertellen. U weet wat de pot schaft. U geniet van dat Drentse trekje,
van de ouderwetse charme van een goed gevuld bord. Toch vind ik het
leuk om u aan deze tafel te begroeten. Wij, vaste bezoekers van
Herberg 't Plein, hebben namelijk iets gezamenlijk. Het gevoel van
"uit en toch thuis". Een gevoel dat wij vaak delen, omdat de gasten
samen de sfeer bepalen. Uiteraard onder aanvoering van het personeel.
En steeds lukt het opnieuw en daarom vind ik het fijn dat ook u steeds
terugkomt!
Misschien bent u nieuw? Een toerist, een familiebezoeker, een klusser
uit een ander deel van het land, een zwerver, een sportieve fietser,
een… vul maar in! U vraagt zich af, wie is dan die vaste gast? Waar
herken je hem aan? En dat is lastig!
Soms ben ik alleen. De familie is op sjouw en ik heb geen zin om in de
keuken te worstelen met een diepgevroren eenpersoonsmaaltijd. Ook de
snelle hap uit de muur of frituur vind ik maar niks...
Herberg 't Plein is dan voor mij het gezonde alternatief. Een stevige
maaltijd met een goed stuk vlees en veel verse ingrediënten. En laat
ik het vlees een enkele keer achterwege, dan kies ik voor een fijn
gerecht van de vegetarische kaart.
Ik voel me overigens helemaal niet alleen. Alleen al die persoonlijke,
op vrienden gerichte benadering! Soms ben ik met mijn vrouw. Gezellig
in de stad, al langer dan de bedoeling was. Geen verplichte thuiskomst
vanwege bezoek, karweitjes of kokerij voor de rest van de familie.
Eventjes eruit, even ontspannen, even gezellig een hapje eten. In een
vertrouwde omgeving, met een krant of een tijdschrift. Of knus in een
hoekje met een intiem, persoonlijk gesprek, waar vaak zo weinig tijd
voor is. Of juist gezellig met anderen, die op je joviale gebaar met
het nodige enthousiasme aanschuiven. De menukaart hebben we niet
nodig. Om ons heen worden tal van gerechten aangeprezen. Eigenlijk
overbodig, want we weten het al.
Soms ben ik met de hele familie. "Pap, gaan we bij Japie eten?" De
kinderen, ook zij vinden het zo gezellig, zo ongedwongen. Je mag alles
vragen en dat geeft een "groot" gevoel. Bovendien weet Japie dat
kinderen niet alles lekker vinden. Dat ouders het niet leuk vinden,
dat de kinderen weer iets vragen wat net niet op de kaart of in het
menu zit. Japie gaat daar serieus mee om, zowel met de kinderen als
hun ouders. Het zijn allemaal zijn klanten en daar gaat hij voor!
Weet u wat eigenlijk heel gek is? Ik heb eigenlijk niets geschreven
over het eten. Niet over de variatie, niet over de kwaliteit, niet
over de vriendelijke prijs, niet over de goedgevulde maag, niet over
de vrolijke presentatie. Weet u wat? Schrijft u daar de volgende keer
dan maar over!
Een smakelijke groet,
van een vaste gast.
|
