We schrijven begin jaren 90 en wij waren De Klok
ontgroeid. Wij dat waren de boys van "The Gang". Barend-Jan (Bonkie),
Niels (Hagepiele), Patrick( Homie), Sjouke (Koopie), Richard (Bakpan),
Auke (Spansie) en ondergetekende (Wally). De meesten al vanaf de
basisschool vrienden en we hadden twee a drie jaar lang letterlijk
elke zaterdagavond het licht uit gedaan in Klok. Op de fiets heen en
voor 21.30 aanwezig, want tussen 21.30 en 22.00 was de entree gratis.
Een goede commerciële truc van het management van die zuipschuur.
Prachtige tijden gehad maar we waren er klaar mee. We waren een hechte
groep. Zelden zegde iemand af op zaterdag en biertjes werden per 2
besteld. Tot middernacht werd er gekanteld en keken we vanaf onze kruk
als aasgieren naar welke meiden die avond in aanmerking kwamen voor
een versierpoging. Deze versierpogingen hadden overigens zeker voor
een aantal van de groep een zeer wisselend succes. Ikzelf was gelukkig
voorzien van gladde plaatjes en een gladde kuif en dus heb ik nog wel
eens aan bakvis aan de haak geslagen.
Dansen deden we ook pas na de nodige borrels. Nou ja dansen, als ik
voor mezelf spreek was het meer de boerenpolka. Wild springen op
snoeiharde muziek van Race Against The Machine, Metallica, Guns n
Roses dat soort heavy stuff.
Maar zoals gezegd, we waren er klaar mee. Een aantal van ons speelden
bij Red Giants en als je in die tijd bij de Reds speelde kwam je
automatisch terecht in hét sportcafé van Meppel: 't Plein. Ik weet nog
dat we aankwamen. Wild horses, puberend uit al onze poriën en met een
bravoure die ik nu terug zie in de bakvissen en jochies van 16-17 die
nu op zaterdagavond het Plein onveilig maken. Met name Bonkie en
ikzelf wensten ons al snel te bemoeien met de muziek. Deze was
namelijk beneden elk peil volgens ons. In die tijd luisterde het
klootjesvolk naar liedjes van Culture Beat, Dr Alban, Hermes House
Band(sic), The Radios, 2 unlimited en meer van dat soort commerciële
rommel.
Meer dan eens woorden gehad met de DJ als hij weer eens niet één van
de pareltjes van de muziek uit de jaren 90 wilde draaien. Pearl Jam,
Metallica, Aerosmith, Live. Dat waren de bands die er toe deden. En
dan heb ik het alleen nog over de verzoekjes van liedjes uit de
90-ties. Een aantal van ons waren destijds al ouwe zielen in een jong
lichaam en dol op muziek uit de jaren 60 en 70. De Stones, die moesten
gedraaid. Alles beter dan die rommel uit die tijd. Geneuzel zonder
inhoud, dat vonden wij het. Nou ja, wij? Bakpan en Koopie waren wel
van die Gabbertjes. De nichten.
In 't Plein, daar moesten wij dus zijn, want behalve de belabberde
muziek was het wel een supergezellig café met leuke gasten. Daar
konden wij mooi een biertje mee drinken en een plek op de balken
veroveren, iets wat overigens maar één van ons is gelukt.
We waren jong, sportief, slank, met volle bossen haar. Het kon niet
anders of de wereld zat op ons te wachten. Tenminste dat dachten wij
toen. De waarheid bleek anders. Het was wel bijna elke week
supergezellig. Wel mocht Bonkie af en toe even iemand op zijn
onorthodoxe manier eens de waarheid zeggen. Voor een jongen van boven
de twee meter had hij een bijzonder kort lontje.
En nu, zo'n 15 jaren later? We komen nog in 't plein, zij het wat
minder frequent. Sommige van "The Gang" zijn behoorlijk suffe rukkers
geworden. Kindjes, labradors, hypotheek, serieuze baantjes met
bijbehorende verantwoordelijkheden en daarbij past elke week zuipen in
't Plein niet. Het zal wel bij het leven horen.
Ik moet zeggen dat ik die tijd nog wel eens mis. Je had maar één zorg:
Kan ik nog een bakkie in doen of moet ik een joetje lenen. Geen
verhalen over moeilijke bevallingen, tepelkloven, de voor- en nadelen
van borstvoeding of gesprekken over een puppycursus voor honden met
pleinvrees.
Als ik nu op een zaterdagavond in het café rondkijk waan ik me in de
ballenbak van McDonalds. Kinderen zijn het nog. Grote bekken, veel
bravoure. Ik herken veel van mezelf in ze. En als weer eens zo'n
onverlaat je wild aanstoot als je rustig aan de bar zit omdat meneer
zo nodig wat moet bestellen, dan glimlach ik en denk ik terug aan hoe
ikzelf was. Schijt aan de wereld, op met die koude pilsjes en zet eens
wat Rock n Roll op man!
Wat me wel opvalt is de stijl van kleden. Ik geloof niet dat wij er zo
hip bij liepen. Natuurlijk, de Levi 501 was hip genoeg voor ons. Maar
daarboven was het vaak een ordinair shirt van een band of zo. Nu lopen
ze met sjaaltjes, petjes, broeken die duidelijk onder het NAP-peil
liggen en met erg drukke shirts. Ik heb er ook nog geen één kunnen
betrappen op een uitstekende muziekkeuze. Soms zie je iemand lopen met
een shirt van de Ramones. Maar als je dan vraagt of ze wel weten wat
voor shirt ze aan hebben en of ze één nummer kennen van deze punkband
kijken ze als kippen naar het onweer en zeggen dat ze het gewoon een
leuk shirt vinden. Het zal erbij horen. Ik ben benieuwd wat voor volk
er over 15 jaar in 't Plein loopt. Ik ben bang dat de kloof groter en
groter wordt.
Hoe dan ook, ik zal zorgen dat ik een oogje in het zeil hou. Al was
het maar om af en toe één zieltje te winnen voor de Rock n Roll hemel
en hem of haar te behoeden voor de Nick & Simon hel.
De Rode kraai
|
